23 november was het zover. 3.30 uur 's morgens kon ik de wekker toch wel even tegen de muur gooien. Na slechts 3 uurtjes slapen, moesten we opstaan en vertrekken naar de luchthaven, waar ik rond 7.30u zou opstijgen. De vlucht is al bij al goed verlopen en 23 uur later stond ik in Sydney. Taxi naar de jeugdherberg en oh wat was ik blij dat ik in mijn bedje kon kruipen.
Na een welgekome nachtrust, las ik nog een rustige dag in voor ik in de boeken duik. Een hele dag met leesboek naar de Botanic Gardens. Mijn geplande stage ging niet door omdat de stagebegeleider van het ziekenhuis ontslag had genomen, dus ik had enkel mijn examen in het vooruitzicht op 18 december. 3 weken mijn tijd zien om te krijgen. Ik had mijn studieboeken mee, dus niet dat ik niet wist wat doen, maar 3 weken in de jeugdherberg zitten is toch wel lang. Maar toen kwam een verlossend telefoontje. Ik mocht bij vrienden gaan logeren voor de rest van mijn verblijf in Australië. Lang heb ik hierover niet moeten nadenken. Na een weekje jeugdherberg kon ik met mijn hele hebben-
en-houden de trein op richting Gordon (zo'n half uurtje van Sydney). De dagen vlogen voorbij en wat een prachtig uitzicht van achter mijn bureau. Niet met de bedoeling jullie jaloers te maken hoor :-). En kijk ook eens naar onze bezoekers... Maar nu het serieuze werk,
waarvoor ik eigenlijk meer dan 16.000 km ben gevlogen. Het examen ... bibber, bibber, bibber ... Tot op vandaag heb ik nog geen resultaten ontvangen, maar ik vrees dat ik nog eens zal mogen 
terugvliegen om 1 van de 3 terug opnieuw te doen. Het examen verliep vrij verwarrend dat ik op een gegeven moment de kluts kwijt was. Je moet alles (anamnese, onderzoek, behandeling, heronderzoek) doen in 50 minuten terwijl er 3 examinatoren op uw vingers staan te kijken en terwijl er ineens een horloge piep "halfweg". Naast het feit dat mijn eerste patiënt naast de vragen antwoordde, was die piep even niet welkom.
Bij mijn 2de patiënt was in het dossier alles wat met kiné te maken had afgeplakt met wit papier, dus ik wist na het inkijken van het dossier niet heel veel van haar. En bij de 3de was er geen dossier, zeiden ze. Het was de eerste keer dat deze dame kwam, maar dat was gelogen. Nu ja, we zullen wel zien, maar ik heb er niet veel vertrouwen is. Vanaf dat het resultaat in mijn brievenbus valt, krijgen jullie het te lezen.
Na mijn examen kon ik gaan genieten van 2 weken vakantie. Op de zon moesten we nog een paar dagen wachten, maar eens die te zien was was het zwembad "the place to be". In Australië is het zomervakantie, dus ook de tijd om de 3 kindjes van mijn vrienden een hele dag te entertainen. En dit ging nog altijd het beste in het zwembad. 2 van hun 3 kinderen hebben een vorm van Cerebral Palsy en voelen zich het beste in het zwembad. (blog rollercoaster parenting) En wees maar zeker dat we ons geamuseerd hebben.
Ook tijdens de feestdagen was ik ginder. Ik moet wel zeggen met temperaturen boven het vriespunt, had ik wel moeite om in kerststemming te komen. En met oudjaar was de haven van Sydney "the place to be". Om 5 uur in de namiddag ben ik gaan kamperen om het vuurwerk
te kunnen zien. Je denkt waarschijnlijk dat ik de eerste was die er zat... Neen hoor, het was toen als zoeken naar een plaatsje. Om 9 uur was het voor de eerste keer zover. Het familievuurwerk aan het Opera House. Oohhhh, waaaaaaauw, oohhhh,... Hierna heb ik de trein terug naar Gordon genomen. Ik kreeg te veel het sardientjes-in-blik-gevoel en om zo nog 3 uur te kamperen zag ik toch niet zitten. De "sardientjes" rondom mij begonnen al serieus in de alcolhol te liggen in plaats van in het zuur.
Maar ik kan toch zeggen dat ik met oudjaar in de haven van Sydney heb gestaan :-)
En op 2 januari moest ik al mijn bagage terug bijeen zoeken, want 's avonds vertrok mijn vliegtuig terug richting de koude (brrrrrrrrrrrrrrrrrrrr............. 30°C verschil) en natuurlijk ook richting mijn "hubby", want die heb ik bijna 6 weken moeten missen.
Maar van de kindjes mocht ik alleen maar terug naar België om mijn "hubby" op te halen en ik moest direct terug komen :-)
Heike en Richard bedankt voor de fantastische weken ... en hopelijk tot binnenkort.
terugvliegen om 1 van de 3 terug opnieuw te doen. Het examen verliep vrij verwarrend dat ik op een gegeven moment de kluts kwijt was. Je moet alles (anamnese, onderzoek, behandeling, heronderzoek) doen in 50 minuten terwijl er 3 examinatoren op uw vingers staan te kijken en terwijl er ineens een horloge piep "halfweg". Naast het feit dat mijn eerste patiënt naast de vragen antwoordde, was die piep even niet welkom.Bij mijn 2de patiënt was in het dossier alles wat met kiné te maken had afgeplakt met wit papier, dus ik wist na het inkijken van het dossier niet heel veel van haar. En bij de 3de was er geen dossier, zeiden ze. Het was de eerste keer dat deze dame kwam, maar dat was gelogen. Nu ja, we zullen wel zien, maar ik heb er niet veel vertrouwen is. Vanaf dat het resultaat in mijn brievenbus valt, krijgen jullie het te lezen.
Na mijn examen kon ik gaan genieten van 2 weken vakantie. Op de zon moesten we nog een paar dagen wachten, maar eens die te zien was was het zwembad "the place to be". In Australië is het zomervakantie, dus ook de tijd om de 3 kindjes van mijn vrienden een hele dag te entertainen. En dit ging nog altijd het beste in het zwembad. 2 van hun 3 kinderen hebben een vorm van Cerebral Palsy en voelen zich het beste in het zwembad. (blog rollercoaster parenting) En wees maar zeker dat we ons geamuseerd hebben.
Ook tijdens de feestdagen was ik ginder. Ik moet wel zeggen met temperaturen boven het vriespunt, had ik wel moeite om in kerststemming te komen. En met oudjaar was de haven van Sydney "the place to be". Om 5 uur in de namiddag ben ik gaan kamperen om het vuurwerk
te kunnen zien. Je denkt waarschijnlijk dat ik de eerste was die er zat... Neen hoor, het was toen als zoeken naar een plaatsje. Om 9 uur was het voor de eerste keer zover. Het familievuurwerk aan het Opera House. Oohhhh, waaaaaaauw, oohhhh,... Hierna heb ik de trein terug naar Gordon genomen. Ik kreeg te veel het sardientjes-in-blik-gevoel en om zo nog 3 uur te kamperen zag ik toch niet zitten. De "sardientjes" rondom mij begonnen al serieus in de alcolhol te liggen in plaats van in het zuur. Maar ik kan toch zeggen dat ik met oudjaar in de haven van Sydney heb gestaan :-)
En op 2 januari moest ik al mijn bagage terug bijeen zoeken, want 's avonds vertrok mijn vliegtuig terug richting de koude (brrrrrrrrrrrrrrrrrrrr............. 30°C verschil) en natuurlijk ook richting mijn "hubby", want die heb ik bijna 6 weken moeten missen.
Maar van de kindjes mocht ik alleen maar terug naar België om mijn "hubby" op te halen en ik moest direct terug komen :-)
Heike en Richard bedankt voor de fantastische weken ... en hopelijk tot binnenkort.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten